Portretfotografie is naar mijn mening één van de moeilijkste disciplines binnen het fotografie vak. Het spreekt uiteraard voor zich dat je goed met mensen móet kunnen opschieten. Je moet van iemand een sprekend portret kunnen maken, je moet mensen op hun gemak kunnen stellen, niet iedereen heeft de tijd voor een uitgebreide foto sessie enz. enz.

Daarbij, ben je als portretfotograaf eigenlijk ook nog een soort van ‘maatschappelijk werker’. Je moet daarom in ieder geval wat met mensen hebben. Heb je niets met mensen, begin er dan nooit aan. De rol als “maatschappelijk werker” vervul ik graag tijdens een fotosessie. Ik ben dan één en al een luisterend oor voor de geportretteerde. Ze kunnen/mogen alles tegen me zeggen tijdens de fotosessie. Ik maak tijdens het fotograferen door een gezellig gesprekje; mij zul je tegenover een opdrachtgever nooit horen over mijn techniek. Dat zal die opdrachtgever ook niet interesseren; als er maar goede foto’s uit komen…!

Ik fotografeer altijd op locatie. Op locatie fotograferen boeit me gewoon veel meer. Ook kom ik op die manier op heel wat plaatsen in Nederland. Dat brengt ook met zich mee, dat je heel wat mensen leert kennen. Het bijzondere hieraan vind ik, is dat mensen me vaak toelaten in hun eigen vertrouwde omgeving. Op dat korte moment, schep ik als het ware een band met mijn opdrachtgever, wat de foto’s uiteraard ten goede komt.

Ik stel hoge eisen aan mijzelf als portretfotograaf. Voor mij is 100% inzet niet voldoende. Net dat kleine beetje extra inzet, dat doet het ‘m vaak. Zo vind ik, dat de secuur werken héél belangrijk is; niet zo maar afraffelen ook al heb je weinig tijd.

Ook is inleving in de geportretteerde voor mij héél belangrijk. Alleen op deze manier kun je in een kortstondige tijd een soort van band met elkaar scheppen. Als je je niet kunt inleven in de geportretteerde, dan worden de foto’s vaak ook niet “je van het”. Hoe ik dat doe dat inleven? Ik kan van nature al goed met mensen opschieten en heb 100% échte belangstelling voor ze. Op dat moment ben ik er voor hen, en is niks in scéne gezet. Wat ik zeg, meen ik echt.

Ook overleg, behoort bij mij tot een goede werkhouding. Ik overleg dus veel met mijn opdrachtgever. “Samen maak je het portret en samen sta je sterker”, is mijn motto. Passie, is heel belangrijk in ons vak. Heb je geen passie meer, dan kun je net zo goed stoppen.

Mensen zijn bij mij niet figuurlijk de voordeur in en de achterdeur uit. Een goed stuk voor en na service, vind ik zéér belangrijk. Opdrachtgevers kunnen altijd bij ons terecht met vragen, dat hoort er gewoon bij. Dus wij denken niet: “O, we hebben de ‘money’ binnen en daar eindigt het.” Nee, zo werkt dat niet. Eventuele klachten horen hier net zo goed bij, hier leren wij weer van.

Dit relaas geldt ook voor de reportagefotografie. Wij maken reportages van mensen. Denk o.a. aan ambachtelijke beroepen enz. enz. Je zou het ook documentair kunnen noemen.

Laat een antwoord achter